Dat ik je draag – That I carry you
Serie sculpturen na de diagnose BRCA2 van porselein, klei, messing en cortenstaal
Sculpture series after my BRCA2 diagnosis in 2022
Molding the clay, I feel the pain of the loss of my breasts and my fertility.
At the same time I also feel the strength and beauty of my new self.
In freedom, I no longer hide the amputation.
I embrace my new body, its beauty and its femininity.
Dat ik je draag
Dat ik je draag is een serie keramische sculpturen die is ontstaan vanuit een persoonlijk en lichamelijk ingrijpend proces. Nadat ik drager bleek van een borstkankergen, maakte ik uiteindelijk de keuze om preventief mijn eierstokken, eileiders en borsten te laten verwijderen. Deze serie vormt een tastbare vertaling van dat traject — een zoektocht naar hoe mijn lichaam verandert, en hoe ik daarin als individu meebeweeg.
Knedend, voelend en kijkend, ervaar ik, naast de pijn van het verlies van mijn borsten en mijn vruchtbaarheid,
de kracht en de schoonheid van mijn nieuwe ik.
Ik neem de vrijheid om de amputatie van mijn borsten niet te verbergen,
mijn nieuwe lichaam te omarmen en me mooi en vrouwelijk te voelen.
Rouw speelt een centrale rol in deze serie, maar is niet eenduidig. Het gaat niet alleen om verlies, maar ook om transformatie: het afscheid nemen van een lichaam zoals het was, en het langzaam toe-eigenen van een nieuwe lichamelijkheid. Vrouwelijkheid wordt hierin niet als vaststaand gegeven benaderd, maar als iets dat in beweging is en zich zelfstandig in mij manifesteert.
De sculpturen nodigen uit tot verstilling en nabijheid. Ze vragen niet om een eenduidige lezing, maar om een ontmoeting: met materiaal, met vorm, en misschien ook met een eigen ervaring van kwetsbaarheid en veerkracht.
Over de titel – Dat ik je draag
De titel Dat ik je draag beweegt zich tussen het persoonlijke en het universele. Het “je” blijft bewust open — het kan verwijzen naar het lichaam, naar dat wat verloren is gegaan, naar een verleden zelf, maar ook naar iets dat blijft, ondanks alles.
Dragen krijgt in deze context meerdere betekenissen. Het is allereerst lichamelijk: een lichaam dat ooit vruchtbaarheid droeg, dat een genetische aanleg met zich meedraagt, dat ingrepen ondergaat en opnieuw vorm krijgt. Maar dragen is ook emotioneel en existentieel — het meedragen van rouw, herinnering, verandering en identiteit.
In de titel zit bovendien een subtiele omkering. Wie draagt wie? Draag ik mijn lichaam, of draagt mijn lichaam mij? Draag ik wat ik heb verloren, of draagt dat verlies mij verder? Die wederkerigheid vormt de kern van de serie.
Dat ik je draag kan ook gelezen worden als een zachte, bijna intieme uitspraak — een erkenning. Geen verzet, maar een vorm van toelaten. Het suggereert een relatie waarin iets zwaars niet wordt weggeduwd, maar wordt vastgehouden, geïntegreerd. Daarin schuilt ook veerkracht. Niet als iets groots of heroïsch, maar als een stille beweging: het vermogen om te blijven dragen, en tegelijkertijd door dat dragen zelf te worden gevormd.
Raining my tears (2025)
Dit sculptuur toont een staande vrouwfiguur, verstild, en gehuld in een mantel van tranen, haar armen dicht langs het lichaam. Het oppervlak bestaat uit een golvend netwerk van verticale lijnen en stromen, geglazuurd in blauwtinten. De huid lijkt te bewegen — als water dat onafgebroken naar beneden stroomt.
Over de borst lopen twee rode, horizontale littekens. Ze snijden scherp door het organische lijnenspel en markeren een plek van verlies en ingreep. Lager op het lichaam onderbreken de naden van het doorsnijden van het beeld de vorm. Alsof het lichaam uit segmenten bestaat — breekbaar en tegelijk zorgvuldig samengebracht. Het hoofd is licht gebogen. De ogen zijn gesloten, naar binnen gekeerd, waardoor de figuur een intense innerlijke concentratie uitstraalt. De lijnen die over het gezicht en vanuit de kruin naar beneden lopen, versterken het beeld van stroming: tranen die niet alleen vallen, maar het hele lichaam doordringen en omhullen. De diepe blauwtinten roepen associaties op met water, lucht en oneindigheid — een verbinding tussen lichaam en kosmos.
Dit werk is ontstaan vanuit een droom, twee maanden na mijn preventieve dubbele borstamputatie:
Ik droomde dat het uit de kosmos mijn eigen tranen regende.
Ik stond daar rechtop, in het universum van wolken, kwetsbaar en gewond.
Mijn tranen stroomden via mijn kruin over mijn blote en gehavende lijf.
Ze omhulden me als een warme mantel.
Diep in mij voelde ik kracht ontstaan.
Bij het ontwaken tekende ik de eerste schets in mijn Nachtboek. Pas ruim een jaar later vond ik de moed om Raining my tears te boetseren.
Het beeld maakt deel uit van een reeks van zes vrouwenfiguren, ontstaan vanuit deze droom. Samen verbeelden zij een proces van rouw en transformatie — waarin kwetsbaarheid en kracht niet tegenover elkaar staan, maar in elkaar overvloeien.
Dromen en actieve imaginaties
Vaak vormen dromen of actieve imaginaties de bron voor de beelden.
Ik beschrijf het verhaal en maak er snelle schetsen bij in mijn Nachtboek.
Het voelen van de handen van geliefden op mijn lijf, die me dragen tijdens dit ingrijpende proces.
De enorme angst om geen controle te hebben over mijn eigen lichaam tijdens de narcose.
Het vieren van de seksualiteit van mijn tepels.
De trots op de kleurrijke tatoeages die de littekens op mijn platte borst laten zien en ze bekrachtigen.
De regen van mijn tranen die me omhulde.
De zorg die ik moet dragen voor mijn innerlijke kind.
De overweldigende woede van de draak in mij die nodig is om vrij te zijn.
Het voelen van de kracht van mijn innerlijke bron, die ik als jong meisje al bezit.
Het komt allemaal voorbij.
Sculptuur – Dat ik je draag
In de zomer van 2024 boetseer ik, lifesize, een scene uit de droom Dat ik je draag.
Ik voel een enorme drang om mijn platte lichaam te bewonen.
Knedend in de grove klei, voelend en kijkend naar mezelf, ben ik twee weken, vaak bloot, aan het werk.
Door de pijn en woede heen hervind ik de kracht en schoonheid van mijn nieuwe ik.
Ik omarm mijn lijf en het groot werken geeft me de nieuwe vrijheid die ik zoek.
